Mañá venres, 9 de marzo, cúmprense cinco anos do pasamento, en Vigo, do escritor ourensán Carlos Casares (1941-2002).
Con motivo desta efeméride, outro ourensán con maiúsculas, Marcos Valcárcel, amigo persoal do autor de "Vento ferido", propúxonos a todos os habitantes da blogosfera unha calurosa homenaxe colectiva en lembranza de Carlos.
É evidente que ante requerimento de tal envergadura, de tamaña sensibilidade, non podemos menos que sumarnos cada un de nós, lectores atentos desa "marxe" casariana tan inolvidábel. No meu caso, e aínda que sexa en pobre verso, agradezo o convite do amigo da Valenzá para adicarlle a Carlos este poema que, ao vello xeito de SONETO ACRÓSTICO comeza, máis ou menos, da seguinte maneira:
Así, sen avisar, tan vespertino
Como un coitelo de matar, calado.
Así chegou, caladamente: “¡Eu vino!”.
Repentino lamento delicado.
Lamento delicado, repentino
O día da traizón xa foi chegado:
Sacho, cravo da terra, fatal sino,
Como unha aixada de matar, calado.
A morte, de vagar, foite agardando
Sentada nun sillón azul e frío
Alí onde o verán é un sol espido.
Recorda que a memoria vive cando
Estala como un caudaloso río
Sempre no corazón, vento ferido.
Do poemario Derrotas con raíces (no prelo)
10/03/07 as 07:14
Eu leía sempre os articulos de Carlos Casares na Voz de Galiza. Foi un tristura que morrese tan novo. Súmome o homenaxe e felicitacións os organizadores. O teu poema Modesto é moi bonito. Sigue así.
11/03/07 as 09:26
Grazas, Carmen. Sempre agrada que a un lle digan que o que escribe é medianamente aceptábel.
12/03/07 as 12:28
Foi unha sorte e un honor poder recitar este poema na Homenaxe que lle fixemos a Carlos Casares no Liceo de Ourense en colaboración coa Fundación que leva o seu nome. Un acto emotivo onde non faltou a gargallada. Un bico. Yoli :-)
12/03/07 as 06:54
Graciñas Yoli. Para min tamén foi unha satisfacción que te brindases a representarme en tan emotivo acto. Un bico e millóns de agradecementos.
12/03/07 as 08:16
Vaia poema, que artista...
Da gusto que a xente como carlos casares viva sempre... ainda que sexa na memoria duns poucos... gracias modesto, polos que temos memoria de peixes. apertas.
12/03/07 as 08:59
Camarada Trebom: Non hai maneira de coincidir contigo nas fin de semanas fisterrás. O sábado estiven con Velay organizando os actos de abril, de homenaxe a Cipriano Fernández, e non houbo maneira de que te pasases polo Ultreia. Estes días mándoche o programa definitivo de actos para que non te perdas unha sesión. Unha aperta, amigo, e grazas polos cumpridos (esaxerados, por suposto).