Cálido como a voz sempre firme dun verso de Méndez Ferrín ós seus amigos de ferro e dinamita, como un beixo de Añón percorrendo, silente, as sosegadas augas que devalan na ponte Nafonso, ou cálida como a expresión doce e sempre agarimosa dese grande poeta e benquerido amigo que é Luis González Tosar.

Decididamente, pretender explicar nestas breves liñas a desmedida emoción que devén un espectáculo deste calibre semella cando menos unha temeridade. Basta con escoitar os sons dos músicos do Igaem para percatarse dos reiterados calafríos que a un lle suceden durante toda a velada, emocións tan singulares como recíprocas. Poucas veces un acto literario conseguiu penetrar tan adentro, remover conciencias, despertar o espírito.Fálase de que o espírito da poesía viaxa connosco a todas partes. Con certeza os poemas, a música e a voz de González Tosar aínda ecoan na nosa retina.

Parabéns ó Concello de Outes, pois acertou de cheo organizando esta máxica viaxe pola poesía e a nosa música máis tradicional. Oxalá os demais concellos da nosa comarca tomen boa nota e nos agasallen o antes posible con este espectáculo que, dito sexa de paso, é totalmente gratuito e conta co apoio da Consellería de Cultura.

Xa como remate, e parafraseando a Ferrín, un dos homenaxeados nestes versos de paixón e melodía, «a poesía ilumina, gardádea ben».
Os meus desexos van tamén nesa senda.

(La Voz de Galicia, 12/06/2001)

Foi arte, imaxe, evocación do caos.Debo recoñecer, non obstante, que a magnitude do traballo de Fran Herbello non me colle por sorpresa, e moito menos a escuras. E non é así pola sempre atenta e meritoria bagaxe promocional que pola arte fotográfica levan desenvolvido tanto Manuel Sendón como Xosé Luis Suárez Canal, verdadeiros artífices deste universal milagre que é o Centro de Estudos Fotográficos; non en van, hai apenas unhas semanas que deixaron nas miñas mans un libro que recolle as citadas fotografías nunha edición coidadísima e moi atractiva.

É esta a mesma colección na que aparecen álbumes de autores coma poden ser e son Rut Massó, Karen Knorr, Prazmowski, Ruth Thorne ou o aínda recente de Antoine D''agata.

Nesta exposición que finou puidemos contrastar imaxes dunha dureza física pouco común representadas no imaxinario dun pé masculino, só cuberto pola lazada duns cordóns deportivos, con outras de exquisita e delicada tenrura, como son o niño viril dun ave meditando a orixe de tantas existencias, ou a luz dun lirio perpetuo derretendo silencios enxordecedores.

Son, en definitiva, instantes ou afrentas de lucidez e imaxinación dun xove creador que nos chega directamente do universo sensitivo, e que arribou neste noso peirao máxico fisterrán sen apenas elevar as áncoras que fondeara recentemente no Círculo de Belas Artes de Madrid.

Corren temnpos rotos. Sinfraduras de silencios e baleiro. Fran Herbello sábeo. Por iso no seu devalo entrecortado, nos seus soños, agarda novas esperanzas para este mundo que proclama ós catro ventos á súa imaxe e semellanza.


(La Voz de Galicia, 22/08/2001)

Esa bendita palaxa que fica, coa complicidade covarde do mundo, baixo a tiranía do governo marroquí, que procura fosfatos e petróleo sen percatarse de que o maior tesouro do mundo é a liberdade do individuo e, ante tal tesouro, maldigo o desprezo cómplice dun mundo noso silencioso como covarde, que prefire mirar para outras latitudes no canto de solucionar definitivamente tan terrible inxustiza.
Por iso me reafirmo na tese de que o problema saharahui, como o de Palestina e tantos outros pobos aldraxados polo poder imperialista, é un asunto vital para todos. Para toda a humanidade. Porque todo corazón ten dereito a later na súa terra, e descubrir en paz as súas orixes.
Ó pobo saharahuí obrigárono a deixar atrás o seu corazón. Pero a vida sempre ofrece dúas tiradas. E eles, heroes, apátridas forzosos regresarán, si, regresarán a esa feliz utopía que é o regreso, despois de camiñar á interperie nese deserto maldito que fere cando queima o frío presentando os seus desleixos de morte.
E regresarán porque o regreso é froito da esperanza que nace do corazón, porque tamén regresou o mítico Ulises da súa viaxe a Itaca, porque toda a humanidade é un regreso constante.
E porque se non regresan a humanidade, o corazón, a vida, xa non terían demasiado sentido.